Van Tábara naar Santa Marta de Tera.

Vandaag een lange wandeling van 24 km. Toen ik vertrok miezerde het en toen ik in Santa Marta aankwam miezerde het nog. Kortom ik werd nat. 
Het landschap is erg aan het veranderen. In plaats van akkerbouw is nu sprake van bosbouw en natuur; dat betekent een betere beschutting tegen de regen, maar dat weten de vliegen ook. Wat een irritante beesten zijn dat zeg.

Wat ook is veranderd zijn de dorpjes waar je doorheen loopt. Hoewel je niet moet verwachten dat daar iets te krijgen is in de vorm van horeca of winkeltjes. Niets van dat al. Maar het geeft toch meer het gevoel van een land met bevolking.

Ik maakte een beginnersfout. Op de informatie van de Albergue de Santa Marta staat dat deze herberg alleen logies biedt. Op de kaart van de omgeving staat op circa 300 meter afstand een hotel. Dit hotel bleek al jaren gesloten. Dus zat Piet zonder eten. Terug lopen naar het dorp was geen optie; 2 tot 3 km . Maar gelukkig was er een meer ervaren spaanse pelgrim die zijn kant-en-klaar maaltijd en zijn fles rode wijn met mij heeft gedeeld.

Dit gebeurt mij niet meer.

Uiteindelijk toch besloten om terug naar het dorp te lopen en wat booschappen bij de kruidenier. Kan ik direct mijn schuld inlossen. Daar houd ik van. 😇😇